Odwołujesz spotkania, wymyślasz usprawiedliwienia i zapewniasz bliskich, że wszystko jest w porządku. Ukrywasz prawdę przed rodziną, znajomymi i dziećmi, bo boisz się pytań, oceniania albo tego, że nikt nie zrozumie, przez co przechodzisz. Możesz też mieć nadzieję, że problem jest chwilowy i wkrótce nie będzie już o czym mówić.
Być może czujesz lęk przed konsekwencjami ujawnienia prawdy. Towarzyszy Ci wstyd, poczucie winy albo obawa, że inni zaczną inaczej patrzeć na Ciebie i osobę, którą kochasz. Możliwe, że milczysz także z lojalności — chcesz chronić bliską osobę, rodzinę i jej dobre imię. To zrozumiałe, że trudno mówić o czymś, co tak bardzo boli i czego nie da się łatwo wyjaśnić.
Nie robisz tego ze złej woli. Próbujesz poradzić sobie w sytuacji, w której brakuje Ci poczucia bezpieczeństwa i pewności, co będzie dalej. Z czasem jednak utrzymywanie pozorów może kosztować coraz więcej. Każde przemilczenie wymaga kolejnego, a Ty zostajesz sam na sam z ciężarem, którego nikt nie widzi.
Nie musisz opowiadać swojej historii wszystkim ani mówić więcej, niż jesteś gotowy. Możesz zacząć od jednej bezpiecznej osoby, terapeuty lub miejsca, w którym wolno Ci powiedzieć prawdę bez obawy przed oceną. Szukanie wsparcia nie oznacza, że przestajesz być lojalny. Oznacza, że również Twoje emocje, granice i bezpieczeństwo mają znaczenie.
Mówienie o tym, co dzieje się w Twoim domu, nie jest zdradą bliskiej osoby. Może być łagodnym, ważnym krokiem do tego, aby lęk i wstyd nie odbierały Ci możliwości otrzymania pomocy.← Wróć do wszystkich sygnałów